Lip

24

Kolejny długo oczekiwany wyjazd w pobliskie tropiki miał miejsce pod koniec kwietnia. Tradycyjnie czekała nas mała nerwówka przy odprawie bagażu podręcznego, gdyż każdy z nas miał w przeciążonym podręcznym bagażu sporo sprzętu, w tym ciężkie pilkery (oczywiście nieuzbrojone), a wiadomo, że długie metalowe przedmioty nie są mile widziane na pokładzie samolotu. Koledzy puścili mnie pierwszego, na wabia. Wyjątkowo łatwo udało się wytłumaczyć urzędnikom, że te pogryzione pilkery już wielokrotnie latały z nami w różne zakątki świata i niejedną rybę widziały. Pogadałem z panami o rybach tropikalnych, a potem poinformowałem, że tych pięciu kolegów stojących za mną w kolejce ma podobny zestaw żelastwa w bagażu. Przeszło bez problemu. Nie spodobała im się jedynie 1,5 litrowa butla wody mineralnej w torbie Adama i powędrowała do kosza L

Czterogodzinna podróż do Marsa Alam szybko minęła, mieliśmy wygodne miejsca przy drzwiach awaryjnych. Na lotnisku czekał nasz przewodnik, zapakowaliśmy bagaże do klimatyzowanego busa i ruszyliśmy w stronę portu Hamata. Po drodze w urokliwym miasteczku portowym Port Ghalib smaczny lunch z zimnym piwem, potem zakupy na straganach w Marsa Alam. W porcie czekała na nas wygodna łódź baza. To była wyliftingowana duża łódź, na której już kiedyś, 6 lat temu pływaliśmy z ekipą programu Taaaka Ryba i nieodżałowanym Jurkiem Biedrzyckim. Wtedy powstały pierwsze filmy o połowach barakud, tuńczyków, graników i oczywiście GT. Aż się łezka w oku kręci….

Od razu zaczęliśmy montować sprzęt. Każdy z nas miał co najmniej 3 wędki – 2 do poppingu/spinningu i 1 do jiggowania. Sporo węzłów do wykonania, łączenie fluorocarbonu z plecionką wymaga precyzji i odpowiedniej techniki. Potem dobór przynęt „na początek”. Kilku wygłodniałych kolegów nie chciało czekać do rana, szybko zmontowali zestawy „na mięsko” i na kawałki kalmarów/sardynek zaczęli w porcie łowić drobne kolorowe rybki. Niestety dostaliśmy informację o załamaniu pogody. Szedł silny front z północy, od strony Hurghady, gdzie miała miejsce nawet burza piaskowa, z powodu której na 2 dni zamknięto szkoły w mieście. Władze portu Hamata otrzymały odgórną  decyzję o conajmniej 2 –dniowym zamknięciu portu i zakazie wypłynięć na otwarte morze. Jedna z naszych motorówek z 4 wędkarzami zdołała wypłynąć pierwszego dnia na pobliskie rafy i koledzy złowili pierwsze ryby, w tym kultowe GT. Po obiedzie czekała nas niestety całodobowa przerwa. Na szczęście mieliśmy rewelacyjnego kucharza, sporo lodu i wszelkie niezbędne składniki do drinków, czerwone wino  i  karty do brydża, więc czas w osłoniętym od wiatru porcie minął szybko. Nasz przewodnik dwoił się i troił, aby uzyskać zgodę na wcześniejsze wypłynięcie. Wiadomo, że głównie chodziło o nasze bezpieczeństwo, ale w okolicach portu jest kilka sporych wysp i część akwenu była osłonięta przed silnym wiatrem. Drugiego dnia po obiedzie  mogliśmy (tylko nasza łódź !) wypłynąć. Pozostałe statki stały w porcie, musiały czekać co najmniej do kolejnego   ranka. A  my, co prawda przy sporej (gasnącej) fali, mogliśmy wreszcie zasmakować w holach pierwszych ryb. Łowimy przepięknie ubarwione karanksy niebieskopłetwe, red snappery, barakudy i oczywiście waleczne karanksy GT. Trafiają się też inne gatunki, ponad metrowi kuzyni znanych nam belon, jobfishe, makrele królewskie. Na vertical jigging  łowimy pięknie ubarwione „księżycówki”, Piotr zacina ślicznego granika. Pychota ! Większość ryb oczywiście uwalniamy, ale codziennie jedna lub dwie najbardziej smakowite rybki trafiają w ręce naszego kreatywnego kucharza, a on w kuchni o powierzchni niecałych 2 m2 wyczarowuje pyszne zupy rybne, pieczone lub panierowane filety rybne, szykuje sashimi czy rybki duszone w warzywach. Do tego oczywiście ciekawe sałatki, makarony, warzywa, jarzynki, owoce. Na bogato, jak w dobrym hotelu. Kucharz jednogłośnie zasłużył u nas na dodatkowy napiwek i ostatniego dnia ku obopólnej radości wręczyłem mu zwitek zielonych banknotów J

Po wcześniejszej zmianie pogody spowodowanej przemieszczającym się frontem atmosferycznym ryby nie były zbyt aktywne. Pomimo tego dwóch kolegów poprawiło swoje życiówki. Tomek na poppera złowił pięknego GT o długości 120 cm (mierzone do wcięcia w płetwie). Paweł miał niewiele mniejszego, „tylko” 117 cm. Przy nich moje 110 cm wyglądało mniej okazale, ale też byłem zadowolony. Tradycyjnie największe ryby wygrały walkę. Ja na chlapakowatego proppera PINPOPPER, na najmocniejszą wędkę Tenryu zwaną pieszczotliwie LUŚNIĄ  miałem dość blisko łodzi potężne uderzenie GT. Ryba z gatunku 40+, naprawdę…. Plecionka Varivas PE 8 o wytrzymałości 120 lb nawinięta na Stellę 18000  i świeżo wykonany węzeł  dawały poczucie bezpieczeństwa. Widzieliśmy wszystko jak na dłoni.  Przewodnik zaczął odpływać od rafy w kierunku głębszej wody. Ryba była bardzo silna, wysnuła mi ponad 150 m plecionki. Zrobiła to jednak zbyt szybko, miałem trochę za słabo dokręcony hamulec (nie był w pozycji „BETON”) i niestety doszła do jakiejś ostrej jak brzytwa rafy. Reszty możecie się domyślić…. L Ale jestem wytrwały i wiem, że nadejdzie mój czas na GT 40 +. Może w listopadzie na Madagaskarze.

Z dnia na dzień pogoda się poprawiała. Mieliśmy możliwość szybkiego przemieszczania się motorówkami, fale nie były uciążliwe. Sporo przynęt zmienialiśmy, kombinowaliśmy z kolorami. Ja skupiałem się raczej na popperach, mam już nieźle opanowaną tę technikę łowienia. Koledzy sporo łowili na stickbaitsy. Dobrze sprawowały się sticki Kamatsu. Część z nich przed wyjazdem pomalował nam jeden z krajowych „lurebulderów”, mieliśmy przez to większy asortyment kolorystyczny. Warto było. Ryby chętnie atakowały różowe i czarno-srebrne przynęty. Był z nami Adam, poppingowy nowicjusz. Radził sobie nadzwyczaj dobrze, złowił sporo gatunków ryb i oczywiście dołączył do klubu „Skazanych na Popping” Zdeklarował się, że będzie nam towarzyszył przy kolejnych wyprawach w tropiki.

Przewodnik bardzo ładnie się zachował. Chciał nam zrekompensować ten jeden dzień stracony podczas oczekiwania w porcie na poprawę pogody. Normalnie powinniśmy zakończyć nasze 6-dniowe Safari w piątek po lunchu. Potem transfer do hotelu, nocleg i kolejnego dnia po obiedzie droga powrotna na lotnisko w Marsa Alam. Mr Negrashi zaproponował nam (bez dodatkowych kosztów !!!) cały dodatkowy dzień łowienia, czyli w piątek po lunchu do wieczora i w sobotę od rana do obiadu.  Super. Chłopaki byli bardzo zadowoleni. A że samolot do Warszawy mieliśmy dopiero po północy, to w drodze powrotnej przewodnik załatwił nam 3 pokoje w hotelu blisko lotniska. Rewelka. Mogliśmy się odświeżyć, wykąpać w basenie, zjeść dobrą kolację… Zupełnie, jak biali ludzie :)

Do Egiptu zawsze chętnie jeżdżę. Jest blisko, Morze Czerwone kryje w sobie wiele okazów, nie ma tam presji wędkarskiej, za to mnogość wysp i  podwodnych raf, górek stwarza idealne warunki dla schronienia i żerowania drapieżników. Poza tym korzystamy z usług najlepszego przewodnika, który od ponad dwudziestu pięciu  lat siedzi w branży. Doświadczenie zdobywał na jeziorze Nasera, gdzie nadal posiada kilkanaście jednostek pływających (motorówki, małe 2-3 osobowe łodzie bazy i 6-8 osobowe duże łodzie bazy, z flagowym statkiem Nubiana)  i świadczy usługi dla wędkarzy (spinningiści i muszkarze) oraz turystów zwiedzających piękne okolice j. Nasera na odcinku od Asuan do Abu Simbel. Potem, od 2010 roku zaczął profesjonalnie eksplorować Morze Czerwone. W porcie Hamata dysponuje dwoma szybkimi dwusilnikowymi motorówkami do poppingu i ma dostęp do różnych łodzi bazowych, w zależności   od liczby wędkarzy uczestniczących w Safari. Na stałe mieszka z rodziną w Hurghadzie, gdzie posiada dwusilnikową motorówkę do poppingu. Tam z kolei wypływa nią na łowienie dzienne, może jednorazowo zabrać 3 wedkarzy. W okolicach Hurghady jest wiele fajnych miejscówek, których nie znają przygodni „przyhotelowi” przewodnicy, skupiający się głównie na trollingu i łowieniu „z ręki” na mięsko…. Ja i moi koledzy już wielokrotnie korzystaliśmy z jego usług. Zawsze łowiliśmy fajne ryby na poppery i pilkery, kilka razy byli u niego muszkarze i też mieli sukcesy. Dwóch kolegów miało możliwość uczestniczyć w połowie mieczników. Też frajda, choć hol ryby z głębokości co najmniej 400 metrów jest morderczy… Ale fotka z miecznikiem jest bezcenna…

Teraz zaczęły się wakacje, czyli czas na „polskie tropiki”. Plażing, leżaking, lekki spinning…

Czekamy na nadejście jesieni, bo wtedy zaczyna się sezon na te prawdziwe tropikalne ryby. Będzie POPPING, JIGGING, POPPING, JIGGING, POPPING, JIGGING …..

Sty

4

Wędkarze mają swoje ulubione miejscówki, do których chętnie wracają. Powodów zazwyczaj jest kilka, ale przeważnie dominuje ten najważniejszy, czyli ryby.

Tak też było w przypadku łowisk w okolicach archipelagu MITSIO na Madagaskarze, gdzie po raz pierwszy zawitałem jesienią 2015 roku. Rok później, w listopadzie 2016 ponownie wylądowałem z grupą kolegów na malowniczej wyspie Nosy Be. Po wyjściu z lotniska od razu zaopiekowała się nami ekipa przysłana przez francuskich przewodników wędkarskich. Transport do nadmorskiej restauracji, smaczne śniadanie, potem załadunek bagaży na dwie łodzie motorowe i ponad dwugodzinna podróż na odległy archipelag.

Klimaty przepiękne, wiele wysp i wysepek po drodze, płycizny zwiastujące miejsca żerowania drapieżników i wreszcie kameralna baza wędkarska z miłą obsługą oczekującą na nasze przybycie. W barze czekają na nas powitalne drinki tropikalne J z miejscowymi owocami (coś jak Sangria…) Jest dobrze ! Rozpakowujemy sprzęt, jemy lunch. Oczywiście wszystkich nas swędzą przysłowiowe cztery litery, chcemy od razu wypłynąć, zaliczyć pierwsze ryby. W pierwszej kolejności trzeba zmontować sprzęt. Łącznie mamy ponad dwadzieścia wędek do poppingu, spinningu i jiggingu. Pomaga nam jeden z przewodników. Cierpliwie wiąże wytrzymałe węzły, dobiera przynęty, zmienia kółka i kotwice. Wstyd przyznać, ale serwis ze strony przewodników w bazie wędkarskiej jest tak profesjonalny, że przez cały wyjazd nie zawiązałem samodzielnie ani jednego węzła… Przewodnicy byli dosłownie wszędzie i bardzo szybko reagowali na każdą konieczność wymiany węzła, przynęty czy przezbrojenia zestawu. Nam pozostało tylko łowić. Dzielimy się na dwie trzyosobowe grupy. Przed nami pełne 6 dni łowienia, od rana do zmroku. Czuliśmy, że będzie się działo, bo listopad to zazwyczaj dobry okres na tych łowiskach, a już pierwsze dwa dni pokazały potencjał wód archipelagu Mitsio, który w połączeniu z profesjonalnymi przewodnikami dał nam mnóstwo powodów do radości. Tradycyjnie łowienie w tym rejonie zaczyna się od namierzenia żerujących bonito, które z jednej strony stanowią dobry materiał na przynętę (np. przy łowieniu rekinów czy marlinów), a z drugiej strony pokazują skupiska drobnicy wokół której gromadzą się inne drapieżniki. Łowi się je na niewielkie pilkerki (ok. 50-70g) uzbrojone w małą kotwiczkę, imitujące narybek. Przynętę prowadzi się „ekspresowo” tuż pod powierzchnią wody. Brania bonito są gwałtowne, ryby są niesamowicie szybkie i waleczne. Jeśli używa się stosunkowo delikatnego sprzętu, to hol bonito przysparza wiele wrażeń. W końcu to ryba z gatunku tuńczykowatych, czyli podwodnych torped z turbo doładowaniem J Poza tym często przy stadach żerujących bonito można złowić inne, większe drapieżniki. Przewodnik obserwuje zapisy na echosondzie i jak tylko wypatrzy coś ciekawego w toni lub przy dnie, pada komenda : „jig”. Pilkera uzbrojonego tylko od góry w pojedynczy hak, tzw. „assist hook” opuszczamy na dno (łowiliśmy na głębokościach od 35 do ok. 80 metrów), a następnie bardzo szybkimi podszarpywaniami z jednoczesnym szybkim zwijaniem plecionki przeprowadzamy w toni przez jakieś 25-30 metrów. Brania następują przy dnie lub w toni. Przy dnie zazwyczaj biorą ryby z rodziny graników. W toni mamy wiele brań karanksów GT, makreli królewskich, snapperów, jobfish czy barakud. Czasami ryba atakuje przynętę w momencie, kiedy na moment przestajemy kręcić korbką. Często obserwujemy, jak holowana ryba jest odprowadzana przez kilka innych ryb, zazwyczaj tego samego gatunku. Ważne, aby nie zerwać ryby podczas holu, gdyż wtedy dość skutecznie płoszy ona żerujące stado. Kilka razy obserwujemy, jak za holowaną rybą podąża rekin i wtedy musimy się spieszyć, aby nie pozostać bez ryby i przynęty. Kilka rekinów zaliczamy na pilkery, były też ataki na poppera. Generalnie w każdej chwili możemy spodziewać się ataku ryby i nigdy nie wiemy, czy będzie to kilkukilogramowy „sportowiec” czy też kilkudziesięciokilogramowa torpeda… W zależności od warunków na łowisku łowimy na jiggi lub spinningujemy.

Właśnie już pierwszego dnia przy okazji łowienia bonito na drugiej łodzi Paweł zacina ogromnego marlina czarnego. Ryba atakuje 60 gramowego pilkerka uzbrojonego w kotwicę Owner ST66 nr 1/0. Zapina się szczęśliwie w  tzw. „nożyczki” . Wędka spinningowa Konger Saltex Red Sea 259/140 g ma przeznaczenie raczej do łowienia na stickbaitsy, ale dzięki dobrze wyregulowanemu hamulcowi i doświadczeniu przewodników wytrzymuje trudy 2,5 godzinnego holu, podczas którego marlin wykonał ponad dwadzieścia wyskoków, uciekał kilkanaście razy wysnuwając średnio po 100-250 metrów plecionki. Dobrze, że przewodnicy umiejętnie zmniejszali dystans dzielący wędkarza od walczącej ryby, gdyż inaczej wyholowanie takiego monstrum było by niemożliwe. Kolegom udaje się nakręcić film z holu marlina i dzięki temu możemy „na żywo” obejrzeć najciekawsze momenty tego emocjonującego holu. Ponad dwumetrowy marlin czarny o wadze ok. 100 kg to nie lada gratka. Wszyscy wiemy, że to olbrzymi fart, ale kto nie próbuje, nie zazna takich emocji. Kolejnego dnia na ich łodzi udaje się wyholować ponad trzydziestokilogramową żaglicę, więc to już całkowita pełnia szczęścia.

Nasza łódź również nie próżnuje. Łowimy głównie na poppery, stickbaitsy oraz metodą vertical jigging. Efekty bardzo dobre. Średnia wielkość łowionych ryb jest w przedziale 7-15 kg, choć  mamy też kilka okazów z przedziału 20+. Szczególnie zapamiętałem drugi dzień i łowienie koło jednej z malowniczych wysp. Do obiadu na stosunkowo płytkich kantach (35-45 m głębokości ) trafiamy na duże skupiska ryb, głównie karanksy GT. Ręce mdleją, gdyż są momenty, że ryby biorą przy każdym opuszczeniu pilkera. Kilkukrotnie wszyscy holujemy jednocześnie okazałe karanksy, musimy uważać, aby nie splątać zastawów. Każdy z nas zaliczył po kilkanaście walecznych ryb. Brań było oczywiście dużo więcej, sporo ryb spadło podczas holu, ale akcja trwała nieustannie. Z ulgą przyjmujemy informację, że chwilowo kończymy łowienie, bo nadszedł czas lunchu. Płyniemy do brzegu, kąpiemy się w cieplutkim oceanie, jemy obiad, odpoczywamy. Po południu udajemy się na drugą stronę wyspy. Jest prawie bezwietrznie, woda marszczy się nieznacznie. Tym razem idą w ruch poppery i woblery. Ryby (głównie GT) biorą jak oszalałe. Takiego dnia w tropikach jeszcze nie miałem. Oczywiście straciłem rachubę, ale z pewnością tego dnia wyholowałem ponad 25 sztuk GT, w tym kilka o wadze powyżej 20 kg !

Większość ryb wypuszczamy. Każdy GT obowiązkowo trafia z powrotem do wody. Przewodnicy decydują, które ryby trafią pod pokład i potem zagoszczą na naszym stole podczas kolacji. Zazwyczaj są to graniki, snappery, makrele królewskie i tuńczyki. Ryby są przyrządzane na różne sposoby, łącznie z pysznym sashimi z tuńczyka. Do tego na stole goszczą sałatki, owoce, desery. Czujemy się rozpieszczani, ale w końcu to długo oczekiwany urlop wędkarski, za który sporo zapłaciliśmy. Bardzo wygodne jest to, że w bazie wędkarskiej funkcjonuje sklep z całym niezbędnym sprzętem wędkarskim. Możemy w przystępnych cenach uzupełnić braki w przynętach czy akcesoriach. Przewodnicy dbają o to, aby wędkarzom przyjeżdżającym do ich bazy z różnych odległych zakątków świata niczego nie brakowało. Ja zakupiłem m. in. bardzo wygodne etui na pilkery oraz trochę mocnych haków do jiggingu.

Straciliśmy trochę przynęt. Nasze wyjątkowo mocne kevlarowe przypony do haków jiggowych czasami były przegryzane jak nitki przez makrele królewskie lub barakudy. Zdarzało się też, że ryby połykały całe przynęty i oczywiście przegryzały przypon z fluorocarbonu. Kilka ryb zrywało zestawy podczas holu. Miałem branie pięknego GT (oceniłem go na ok. 40 kg) na chlapakowatego poppera. Płynęły dwa GT obok siebie, widziałem je doskonale w pełnym słońcu, tuż pod powierzchnią wody… Jeden zaatakował poppera ok. 5 metrów od łodzi. Zaciąłem fachowo, ale mogłem emocjonować się holem tylko przez ok. 30 sekund, gdyż ryba poszła w stronę dna i niestety przecięła przypon fluorocarbonowy o podwodną rafę. Przewodnik pokazał mi na echosondzie, że akurat pod łodzią była górka mająca szczyt 8 metrów pod powierzchnią wody L.

Pozostałe dni również przyniosły wiele brań i wiele zaliczonych ryb. Każdego dnia mamy co opowiadać podczas kolacji, oglądamy zdjęcia, wymieniamy doświadczenia. Przewodnicy starają się, abyśmy codziennie łowili w innym miejscu i zaliczali nowe gatunki ryb.

Według przewodnika sezon wędkarski na Madagaskarze trwa cały rok, natomiast dla spinningistów przewodnicy polecają okres od października listopada do maja. Woda jest wtedy trochę cieplejsza, ryby chętniej wychodzą na płycizny, a duże drapieżniki są aktywniejsze. Nasza grupa była w pełni usatysfakcjonowana z pobytu w bazie wędkarskiej Mitsio. Umówiliśmy się na powtórkę w listopadzie 2017. A w międzyczasie pewnie zaliczymy jakieś inne łowiska tropikalne. Jak ktoś raz spróbuje egzotyki w profesjonalnym wydaniu, to na ogół „wsiąka” w temat nieodwracalnie. Coś o tym wiem…….:)

FILM:

 

ZDJĘCIA: